باز وقتی شبها رژه از حلقه ی ما می گذری
صبح شیپور میزنی بگیریم چه فاصله ای
وقتی دردی در ما به عادتش میسپری
وقتی که حافظه میبندی و ول نمی کنی
باز وقتی که کلید رعب و وحشت میزنی
دست های سایه ام قرمز پر رنگ میزنی
دختران را از برم آن سوی نیم کت می کنی
دلخوشی های مرا به جیب مطب می زنی
وقتی با نزدیکانم گل میگی گل میشنوی
قبل هر تکان سکوت مقصدم رو میشکنی
هر چه از فکرم گذشت باید کنارم رد کنی
ما فقط یابنده ایم فردای ما را کج کنی