دنیا هرچی ابره آورده
حال و هوای برگ ریزونه

چشمام داره با اشک میبینه
چقدر غصه توو این خیابونه

هم توو اتاق بارونه هم کوچه
هم تو دل ما که ترک خوردیم

ما که ندیدیم هیچ بهاری رو
صد بار واسه هر آرزو مردیم

این سوز بی‌تابی چه بی رحمه
این حجم دلتنگی چه آواره

به ما که از یاد همه رفتیم
دنیا یه حس خوب بدهکاره

درد از سر و ته آخرش درده
حسرت همون تکرار هر روزه‌س

اونکه تموم شد رفت جوونی بود
رویای فردایی که رفت از دست

مایی که عمری توی دنیامون
داره صدای بغض میپیچه

ما که زمستونم به اون سردیش
پیش هوای قلبمون هیچه