از بس از دور بوسیدمت
رنگای عکسا رفتن
حیف منی که کوچه ها رو تنها تنها رفتم
طاقت اگه آدم میشد
تصویر اون من بودم
ترکت نکردم چون یه عمریه بهت آلودم
تو قلب دور از سینمی
آینده ی غمگینمی
کاشکی حریفم هرکسی جز روزگار بود
دلتنگی موند از لحظه ها
دنیا حسودی کرد به ما
کاشکی پشت این خزون بازم بهار بود