دل به دِریا زِده بودُم
که بِراش ماهی بیارُم
یه سبد صدف بسازُم
رو سرِش تاج بزارُم

اما غافل که ای دِریا
یه روزایی طوفانی میشه
یه دوسالی برنِگردی
عشق تو افسانه میشه

اکه نشُد فراموشُم چیشاش صِدای قِشنگش چی؟
اگه نرفت اَتوو خاطرُم قِد و بالای بلندش چی؟
اگه کسی نرفت تو دلُم دیگه تا آخر عمرُم
یه غِریبه جا مونه پر کنه
غِم نگاش‌ خوندش چی؟

زیرِ اوو نخلِ بلندو
سِرِ او کیچه قِشنگو
مو‌با یه ضرب و نیمبون
تو با او دامن زردو
مگه از یادمو میره این همه خاطره بازی
تو ای قصه هارو با کی دوباره میخوای بسازی