شمع و پروانه

از خون جوونا لاله ، خدا لاله ، دشت لاله دمیده
از درد دل این‌مردم ، زخم مردم ، به استخون رسیده
جنگه همش تو این خونه ، یه روز خوش ندیده
هر کی زنده مونده اینجا براش واقعا عجیبه
این‌خاک با مردم تنها ، یه عمره که غریبه
.
هم شمع و پروانم ، هم‌درد و درمانم
هم خسته از ماندن ، تورا نمیدانم
وطن‌تو که جانی ، تو که خبر داری
از حال این عالم ، دردای تکراری